10-11-2015, 12:03
25. yılı şerefine Simyacı'yı tekrar okudum. İlk okuduğumda daha çocuk denecek yaştaydım ve bana çok fazla birşey ifade etmemişti. Ancak şimdi farklı bir gözle, hayatın değiştirdiği gözlerle bir kere daha okuyunca anlamlar değişti haliyle. Yine de birşeyler eksik kalıyor bu kitapta sanki. Aradığımız şeyin gözümüzün önünde, yanıbaşımızda, yüreğimizde olduğunu vurgulama yöntemi biraz yavan kalmış sanki. Kitabı kötülemiyorum elbette ancak kitap boyunca koruduğu etkileyiciliği son anda toz olup gitmiş sanki. Yine de herkesin okuması gerekiyor bence.
Sözü açılmışken bir kitap tavsiyesinde bulunacağım. Oruç Aruoba'nın Hani adlı kitabını okudunuz mu bilmiyorum ancak benim başucu kitaplarımlarımdandır. İnsanı alır yere vurur, kaldırıp sever, bağrına basar, ardından duvara çarpar ve yine şevkat gösterir. İçinde biryerlere dokunma başarısı inanılmazdır bence. Hayatın anlamını tıpkı bir sevgiliye duyulan özlem ve sevginin peşinde koşarcasına adamın gözüne sokar. Kısacıktır, bir çırpıda bitiverir ama sizi de bitirir. Damıtılmış damlalar halinde cümleler bir yana bazen de tekrar tekrar okuyup anlamaya çalıştığınız paragraflar vardır içinde. Ancak bir kere kavradığınızda beyninize kazınır. Yok öyle, Secret, Tanrılar Okulu vs. sınıfında değildir Hani. Okuduğunuzda anlayacaksınız zaten. Onların uzun uzun yazıp anlatmayı başaramadığı şeyi küçük bir kitapla gözünüze gözünüze sokar.
"Yavaştır hayatın anlamı" diye başlar. Bittiğinde ise fazla söze gerek bırakmaz. Kısa bir örnekle kapatayım bu konuyu...
“Kendi olarak, sana gelen-
sana gereksinimi olmadan, seni isteyen-
sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen-
kendi olmasını, seninle olmaya bağlayan- -
O, işte...”
